Ben Mert, 29 yaşındayım. Üst kattaki Eda 31.
Asansörde, çöpte, kargoda selamlaşırdık. O akşam elektrik kesildi. Koridor karardı. Eda kapımı çaldı.
“Mumun var mı? Bende bitmiş.”
İkimiz de 21’in üzerindeyiz. Bu bir “komşu masalı” değil; karanlıkta net konuşup sikiştiğimiz gece.
Mum yaktım. Mutfakta ayakta çay demledik.
“Bu bina eski,” dedi Eda. “Her yaz kesiyor.”
Gülümsedim. Mum ışığında yüzü yumuşaktı.
“İstersen burada bekle, jeneratör gelene kadar,” dedim. “Zorunda değilsin.”
“İsterim,” dedi. “Yalnız oturmak istemiyorum.”
Konuşurken dizlerimiz değdi. Geri çekildim.
“Eda… net olayım. Senden hoşlanıyorum. Bir şey olmak zorunda değil. İstemezsen çayı bitirip çıkarız. Baskı yok.”
Eda derin nefes aldı.
“Ben de. Üç aydır asansörde fazla gülümsüyorum. Ama yavaş. Dur dersem durursun.”
“Dururum.”
Öptük. Mum titredi. Dilini ağzıma soktu, ben belini kavradım.
“Yatak odasına mı?” diye fısıldadı.
“İstersen. Kapıyı kilitleyeyim — güvenlik için, mahalle dedikodusu için değil.”
Güldü.
“Kilitle.”
Mum, kilit, ıslak çarşaf
Karanlıkta eller konuştu. Bluzunu sıyırdım, memelerini avuçladım, uçlarını emdim. Eda pantolonumu indirdi; sikimi avucuna aldı, sıvazladı.
“Kalınmış,” diye mırıldandı.
“Senin yüzünden.”
Diz çöküp ağzına aldı — temkinli, sonra daha derin. Salyası elime aktı.
“Yavaş… evet… böyle.”
“Sen de uzan,” dedim.
Külotunu sıyırdım, amını yaladım. Klitorisini dilimle daireledim, iki parmak soktum.
“Mert… orası… parmağını kıvır.”
Bacakları titredi.
“Prezervatif sende var mı?”
“Var. Yanımda taşıyorum çünkü… umuyorum, dayatmıyorum.”
“Tak. Sik beni.”
Girdim. Yavaş.
“Bekle… tamam… devam,” dedi Eda.
Tempo arttı. Bacaklarını belime doladı.
“Daha sert… amımı doldur… komşu diye susma.”
Pis konuşması beni çıldırttı. Bir elini klitorisine götürdü.
“Geliyorum… sen de.”
Birlikte geldik. Prezervatif, ter, mum kokusu.
Sonra yan yana.
“Kötü hissettin mi?”
“Hayır. Sen?”
“Hayır. Sabah selamlaşırız. Kimseye anlatmayız — çünkü bu bizim.”
“Anlaştık.”
Jeneratör geldiğinde ışıklar yandı. Eda tişörtünü giydi.
“Mumun için teşekkürler,” dedi, gözleri gülüyordu.
Kapıda sordum:
“Yine kesilirse… çay?”
“Çay. Belki daha fazlası. Yine sorarsın.”
“Her seferinde.”
Ertesi gün asansörde “günaydın” dedik. Normal. Ama her elektrik titremesinde o geceyi hatırlıyorum: amını yalarken inlemesini, “sik beni” demesini.
Gerçekçi dedikleri bu işte — koridor, mum, rıza, ıslak çarşaf.
